تو راست می گویی!

آسمان مال من است...

پنجره‌، فکر، هوا، عشق، زمین، مان من است...

اما سهراب!

تو قضاوت کن!

بر دل سنگ زمین جای من است؟!

من که نمی دانم چرا این مردم،‌دانه های دلشان پیدا نیست!

صبر کن سهراب...

گفته بودی:

"قایقی خواهم ساخت،

دور خواهم شد از این خاک غریب..."

قایقت جا دارد؟!

من هم از اهل زمین دلگیرم...

به سراغ من اگر می آیی، تند و آهسته چه فرقی دارد؟

تو به هرجور دلت خواست بیا...

مثل سهراب دگر، جنس تنهایی من، چینی نیست...

مثل مرمر شده است، چینی نازک تنهایی من...

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک؛

شاخه‌های شسته، باران‌خورده، پاک؛

آسمانِ آبی و ابر سپید؛

برگ‌های سبز بید؛

عطر نرگس، رقص باد؛

نغمه­ی شوق پرستوهای شاد؛

خلوتِ گرم کبوترهای مست؛

نرم‌نرمک می‌‌رسد اینک بهار؛

خوش به‌حالِ روزگار؛

خوش به‌حالِ چشمه‌ها و دشت‌ها؛

خوش به‌حالِ دانه‌ها و سبزه‌ها؛

خوش به‌حالِ غنچه‌های نیمه‌باز؛

خوش به‌حالِ دختر میخک که می‌خندد به ناز؛

خوش به‌حالِ جام لبریز از شراب؛

خوش به‌حالِ آفتاب؛

ای دلِ من گرچه در این روزگار؛

جامه­ی رنگین نمی‌پوشی به کام؛

باده­ی رنگین نمی‌بینی به‌ جام؛

نُقل و سبزه در میان سفره نیست؛

جامت از آن می‌که می‌باید تُهی‌ست؛

ای دریغ از تو اگر چون گُل نرقصی با نسیم؛

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب؛

ای‌ دریغ از ما اگر کامی‌نگیریم از بهار؛

گر نکوبی شیشه­ی غم را به سنگ؛

هفت‌رنگش می‌شود هفتاد رنگ...

فریدون مشیری

مجموعه­ی "ابر و کوچه"

گفتم:

خدایا از همه دلگیرم.

گفت:

حتی از من؟

گفتم:

خدایا دلم را ربودند.

گفت:

پیش از من؟

گفتم:

خدایا چه­ قدر دوری!

گفت:

تو یا من؟

گفتم:

خدایا تنهاترینم.

گفت:

پس من؟

گفتم:

خدایا کمک خواستم!

گفت:

از غیر من؟

گفتم:

خدایا دوستت دارم!

گفت:بیش از من؟!

از عارفی پرسیدم:

روی نگین انگشترم چه حک کنم که وقتی شاد شدم به آن بنگرم و وقتی غمگین شدم به آن نظر کنم؟

گفت حک کن:

"می­ گذرد"

مردی که سوار بر بالن درحال حرکت بود ناگهان به یاد آورد قرار مهمّی دارد.

ارتفاعش را کم کرد و از مردی که روی زمین بود پرسید:

ببخشید آقا؛ من قرار مهمّی دارم، ممکنه به من بگویید کجا هستم تا ببینم به موقع به زمین می رسم یا نه؟

مرد روی زمین گفت:

بله؛ شما در ارتفاع حدود 6 متری در طول جغرافیایی «814278» و عرض جغرافیایی «141273» هستید.

مرد بالن سوار گفت:

شما باید مهندس باشید!

مرد روی زمین:

بله؛ از کجا فهمیدید؟

مرد بالن سوار:

چون اطّلاعاتی که شما به من دادید، اگرچه کاملاً دقیق بود، به درد من نمی خورد و من هنوز نمی دانم کجا هستم و به موقع به قرارم می رسم یا نه!

مرد روی زمین :

شما باید مدیر باشید.

مرد بالن سوار:

بله؛ از کجا فهمیدید؟

مرد روی زمین:

چون شما نمی دانید کجا هستید و به کجا می خواهید بروید. قولی داده اید و نمی دانید چگونه به آن عمل کنید و انتظار دارید مسئولیّت آن را دیگران بپذیرند. اطلاعات دقیق هم به دردتان نمی خورد!!!

اینم فرق مدیرها و مهندس ها!!!

به افتخار مهندس ها!!!!!!!!!!!