... سلام ...

مردی که سوار بر بالن درحال حرکت بود ناگهان به یاد آورد قرار مهمّی دارد.

ارتفاعش را کم کرد و از مردی که روی زمین بود پرسید:

ببخشید آقا؛ من قرار مهمّی دارم، ممکنه به من بگویید کجا هستم تا ببینم به موقع به زمین می رسم یا نه؟

مرد روی زمین گفت:

بله؛ شما در ارتفاع حدود 6 متری در طول جغرافیایی «814278» و عرض جغرافیایی «141273» هستید.

مرد بالن سوار گفت:

شما باید مهندس باشید!

مرد روی زمین:

بله؛ از کجا فهمیدید؟

مرد بالن سوار:

چون اطّلاعاتی که شما به من دادید، اگرچه کاملاً دقیق بود، به درد من نمی خورد و من هنوز نمی دانم کجا هستم و به موقع به قرارم می رسم یا نه!

مرد روی زمین :

شما باید مدیر باشید.

مرد بالن سوار:

بله؛ از کجا فهمیدید؟

مرد روی زمین:

چون شما نمی دانید کجا هستید و به کجا می خواهید بروید. قولی داده اید و نمی دانید چگونه به آن عمل کنید و انتظار دارید مسئولیّت آن را دیگران بپذیرند. اطلاعات دقیق هم به دردتان نمی خورد!!!

اینم فرق مدیرها و مهندس ها!!!

به افتخار مهندس ها!!!!!!!!!!! 

سلام .

از بچگیم آرزو داشتم برم کربلا ، نمی دونم چرا ولی برعکس همه که عاشق مکه رفتن هستن ، من عاشق کربلا رفتن بودم .

بالأخره بعد از کلی انتظار قراره فردا بریم .

هنوز باورم نشده ...

اما ...

اما این دفعه فقط می خوام برم تا زیر قبّه ی امام حسین (ع) حاجتمو بگم و بگیرم .

شما هم برام دعا کنید که به مقصودم برسم .

فعلاً که همش دارم بد میارم ، همش دارم از هدفم دورتر میشم ...

دیگه دارم دیوونه میشم ...

می خوام برم تا حاجتمو از خودش بگیرم .

شما هم برام دعا کنید ...

کنکور ما هم با همه ی دلهره ­ها و نگرانی­ هاش گذشت .

من که یه ذره استرس و این چیزایی هم که می­گفتن نداشتم .

جوابشم اومده و حالا ما شدیم  دانشجو .

ولی خودمونیم ، مدرسه یه عالم دیگه ­ای داشت ...

شیطنت­ هاش ، بچه ­هاش ، حال و هواش ...

همه­ ی این دل­تنگی­ ها از روز پنج شنبه 13 آبان دوباره جون گرفت ...

دیدن بچه­ های خوب و دوست داشتنی گل­های فاطمه (س) ...

جشن فارغ التحصیلی که مدرسه هر سال برای بچه­ های پیش دانشگاهی می­ گرفت .

اما جشن امسال مثل همیشه نبود ...

صاحبان این جشن آدمای جدیدی بودن که برای ما همشون غریبه بودن ...

هرچند که من و شاید خیلی دیگه از بجه­ ها از مدیرمون دل خوشی نداشتیم ؛ اما دلمون براش یه ذره شده بود ...

همه­ ی کاراش از روی دلسوزی بود اما بعضی وقتا ...

بی­خیال ...

جشن تموم شد و ما همه با کوله باری از خاطره که با خوندن نامه ­ی خانم آزاد (مدیرمون) و دل­ نوشته­ ی شیدا دوباره تو ذهنمون شکل گرفت ،‌ برگشتیم ...

با دل­تنگی که برای دیدن دوباره­ ی هم پیدا کردیم ...

عکس ­هایی که با هم گرفتیم ...

شیطونی هایی که کردیم و کسی نمی ­تونست بهمون چیزی بگه ...

خیلی خوش گذشت ...

اما ...

اون روز هم تموم شد ، با همه ی خاطره هایی که دوباره تو دل و ذهنمون جا گرفتن ...

کاش می شد در سکوت دشت شب

ناله ی غمگین باران را شنید ،

بعد دست قطره هایش را گرفت

تا بهار آرزوها پرکشید ،

کاش می شد بر تمام مردمان

پسوند نام انسان را گذاشت ،

کاش می شد با خزان قلب ها

مثل دشمن عاشقانه جنگ کرد ،

کاش می شد جای اشعار بلند

بیت ها را ساده و زیبا کنیم ،

کاش می شد برگ بیت را

سرخ تر از واژه ی رویا کنیم ،

کاش می شد با کلامی سرخ و سبز

یک دل غم دیده را تسکین دهیم ...

اگر تنهاترین تنها شوم ، باز خداهست  ،

او جانشین همه ی نداشتن هاست  ،

نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است  ،

اگر تمام خلایق گرگ های هار شوند و از آسمان هوس و کینه بر سرم ببارد ،

تو مهربان جاودان ، آسیب ناپذیر من هستی .

ای پناهگاه ابدی !

تو می توانی جانشین همه ی بی پناهی ها شوی ،

خدایا !

با همه ی فاصله ای که با تو دارم  ،

دوستت دارم ...