زندگی یعنی درس  ،

 

درس پروانگی و شیدایی ،

 

و زمان ؛

 

صحنه ای از پرسش و پاسخ گویی است ،

 

من و ما  ؛

 

همه شاگرد کلاس عشقیم .

 

باید از آینه آموخت :

 

 ره یکرنگی .

 

یک دم از چلچله پرسید :

 

چرا می خوانی ؟

 

وبه کودک ها گفت :

 

که چگونه گل سرخ ،

 

 سمبل عشق و محبت شده است .

 

زندگی ،

 

 وحدتی از پیچک هاست ؛

 

زندگی ،

 

یکسانیت از آهنگ خداست ؛

 

زندگی ،

 

مثل تبسّم زیباست ؛

 

زندگی ،

 

 جوی روان و گذراست ؛

 

که ؛

 

زندگی  ،

 

همیشه می ماند ،

 

من و تو می گذریم ،

 

و چه خوب است بدانیم کمی  ،

 

قدر این ماندن را ،

 

وبدانیم که :

 

" تا عشقی هست ،

 

تا بهار رنگ طراوت دارد ،

 

تا زمانی که ز یاس ،

 

بوی احساس و صفا می آید  ،

 

زندگی باید کرد ؛

 

و به پایش همه دم عاطفه ریخت .

 

باید از سختی و از درد گذشت ،

 

گر چه سخت است تحمل اما ؛

 

باید با غم و غصه ی این آینه ساخت .

 

آری !

 

" تا شقایق هست زندگی باید کرد . "